ವೈದೇಹಿ ಅವರ ‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಕಥಾ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ 2009ನೇ ಸಾಲಿನ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಲಭಿಸಿದೆ. ಕೇವಲ ಪುರುಷರ ಸೊತ್ತಾಗಿದ್ದ ಇಂಥ ಬಹುಮಾನಗಳು ಮಹಿಳಾ ಬರಹ [^]ಗಾರರಿಗೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನ. ವೈದೇಹಿ ಅವರು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಪರಿಚಯಸ್ಥರಲ್ಲ. ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ನಾನು ಅವರ ಎಲ್ಲ ಬರಹವನ್ನು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಗಳು’ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಓದಿದ್ದೇನೆ.
ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕೃತಿಗೆ ಇಂಥ ಬಹುಮಾನ ದೊರೆತಾಗ ಕೃತಿಯ ಹಾಗೂ ಕೃತಿಕಾರನ ವಿಜೃಂಭಣೆಯೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ‘ಗಂಭೀರ ಬರಹಗಾರರು’ ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕರು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಮತ್ತು ‘ಇಲ್ಲದನ್ನು’ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಜಾಣತನದಿಂದ ಈ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ತಮ್ಮ ಶಾಣ್ಯಾತನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ‘ಶಾಣ್ಯಾತನ’ ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅತಿರೇಕತೆಯ ಇದಾವುದನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲು ಹೊರಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ ಆಮೂಲಕ ಕೃತಿಕಾರರ ಕುರಿತಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುವುದರಿಂದ ಕೃತಿಗೂ ಮತ್ತು ಕೃತಿಕಾರನಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಲೇಖಕನ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ , ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಿಗೆ, ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ , ಜಾತಿಯತೆ ಮೊದಲಾದ ‘ಆಧುನಿಕ ವಿಮರ್ಶಾ ಅರ್ಹತೆಗಳಿಗೆ’ ಒಳಗಾಗದೇ ವೈದೇಹಿ ಅವರ ‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಈ ಪ್ರಬಂಧದ ಉದ್ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದ ವಿಚಾರಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಬಿಡುವುದು ‘ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ’ ಬಿಟ್ಟ ವಿಷಯ.
***
ಲಿಂಗತಾರತಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳಾ ಶೋಷಿತ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ನಯವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುವ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರ ಬುದ್ದಿಗೇಡಿ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಉದ್ದೇಶಿದಿಂದಲೇ ‘ದಾಳಿ’ ಕತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ತುಂಬಿದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ‘ಸೀಟುಕೋಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಥಾ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಂತೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಕಂಡಕ್ಟರ್ಗಾಗಿ ಮೀಸಲಾದ ಸೀಟು ಖಾಲಿ ಇದ್ದರೂ ಆ ಮಹಿಳೆ ಕೇಳಿದರೂ ಆತ ಕೊಡದೆ ಹೊರಳಿ ಅತಿಯಾಗಿ ರೇಗಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಇಡೀ ದಿನದ ಒತ್ತಡದ ಜೀವನವನ್ನೇ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಲು ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಯಾದರೂ ಕಂಡಕ್ಟರ್ನ ವರ್ತನೆಗೆ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೇ ನೀಡದೇ ‘ಆತನ ಬುದ್ದಿಗೇಡಿತನ’ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮುಗಳ ನಗೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಆತನ ರೇಗಾಟ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ ನಾಯಕಿಯ ಮುಗುಳನಗೆಯೂ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಟಿಕೆಟ್ಕ್ಕೆಂದು ಮುಂದೆ ಸರೆದಾಗ ಆತನ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ಪ್ರಯಾಣಿಕನೊಬ್ಬ ಮೀಸಲು ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಸಲುಗೆಯಿಂದಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಕುಳಿತವನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡದ ಇದೇ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆತನೊಂದಿಗೆ ಉಪಭಯಕುಶಲೋಪರಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇದು ‘ದಾಳಿ’ ಕತೆಯ ವಸ್ತು. ಲೇಖಕಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಲಿಂಗತಾರತಮ್ಯ ನೀತಿ ಹಾಗೂ ಪುರುಷನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಟ್ಟಿತನ ಹಾಗೂ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸ್ಪಷ್ಟ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೊರಗಿ ಬತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಕಂಡಕ್ಟರ್ನ ಅತೀ ರೇಗಾಟ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆಯ ಮುಗುಳ ನಗೆಯ ಧಾರವಾಹಿ ಅವಾಸ್ತವ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ. ವಾಸ್ತವಾಗಿ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ತುಂಬಾ ವಿರಳ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇದನ್ನೇ ಸಾಮುದಾಯಕವಾಗಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕಗೊಳಿಸುವುದು ಲೇಖಕಿಯ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಮಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕಾರು,ಬಸ್, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುವ ವೈದೇಹಿ ಅವರಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ರಿಕ್ಕಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅತೀಯಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕತೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಪೀಡಿತದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ವೈದೇಹಿ ಅವರ ‘ದಾಳಿ’ ನಿದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಲೇಖಕಿ ಬಿಂಬಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ರೇಗಾಟ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಲೇಖಕಿ ಹೇಳಿದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಡೆಯದೆ ಬೇರೆ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕಂಡಕ್ಟರ್ನ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೊಬ್ಬರು ಆತನ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ ‘ಎದ್ದೇಳಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಲಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಬರುವುದಿಲ. ಇದನ್ನೆ ಲಿಂಗತಾರಮ್ಯ ಎಂದು ಬಗೆಯುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಲೇಖಕಿ ಈ ಫಿಲಾಸಾಫಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತುಂಬಾ ತ್ರಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗುದ್ದಾಡಿ ಕತೆ ಬರೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ‘ದಾಳಿ’ ತನ್ನ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಒಂದು ದೋಷಪೂರಿತ ಕತೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
‘ದಾಳಿ’ ಕತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೇಲಿನ ಈ ಭಾವನೆಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲೆಂದು ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಎರಡನೇ ಪ್ಯಾರಾಗ್ರಾಫ್ ಓದಿ ಮೂರನೇ ಪ್ಯಾರಾ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ‘ದಯಮಾಡಿ ಸಾಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಓದಬೇಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ ಕತೆ’ ಎಂದು ಕಡ್ಡಿತುಂಡು ಮಾಡಿದಂತೆ ಹೇಳಿದರು.
‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಹತ್ತು ಕಥೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಂಕಲನ. ‘ಮೊದಲನೆಯ ತುತ್ತಿಗೆ ಕಲ್ಲು’ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲನೆಯ ಕತೆ ‘ದಾಳಿ’ ತುಂಬಾ ನಿರಾಶೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. ಲೇಖಕಿಯ ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಕತೆಯೇ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅನ್ನ ಕುದ್ದಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ‘ಒಂದಗಳು ಹಿಚುಕಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು’ ಎನ್ನುವಂತೆ ‘ಮೊದಲನೆ ಕತೆ ಇಡೀ ಕಥಾ ಸಂಕಲನದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂಬ ಮಾತು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೂ ಮೊದಲನೆ ಕತೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಸಂಕಲನದ ಇಡೀ ಕತೆಗಳು ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯ ಕತೆಯ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಮುಂದಿನ ಕತೆಗಳ ಓದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ವೈದೇಹಿ ಅವರು ಎಷ್ಟು ತ್ರಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮೊದಲನೆಯ ಕತೆ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತ್ರಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಅಷ್ಟೂ ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ಜಯಶಾಲಿಯಾದ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ತರುವ, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಕತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲಿವೆ.
ನಟಿ,ಸಬಿತಾ ಮಾತು ಸೋತ ಕ್ಷಣ, ಇತ್ಯಾದಿ
ತನ್ನ ಒಡಲಿನ ಉಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋವು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗಿಸುವ ವಿದೂಷಕಿಯೋರ್ವಳ ಹಾಸ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ‘ನಟಿ’ ಎಂಬ ಕತೆ. ಬೇರೆಯವರ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಿ ನಗೆಸುವ ಈಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನೋವು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖಕಿ ನಿರೂಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ನಗೆಸುವ ಆಕೆ ಕೊನೆಗೆ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ಕರೆದರೂ ಬರದೆ ಇರುವುದು ನಗಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿರುವಳೋ ಇಲ್ಲ ಸತ್ತಳೋ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಬಗೆಯ ನೋವು, ಯಾವ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳಿವು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಕತೆ ದೋಷಪೂರಿತ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ ಅಂತ್ಯ ಅಷ್ಟು ಸಹಜವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
‘ಸಬಿತಾ’ ಹೆಣ್ಣಿನ ವಿಚಿತ್ರ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ. ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹಳಿಯುತ್ತ ಎದುರು ಮನೆಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ವರ್ತನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತಿಸುವ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಸ್ವಭಾವ ಹೊಂದಿದ ‘ಸಬಿತಾ’ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಗೆಳತಿಗೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ ಆಕೆ ಮರುದಿನ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಮಟ್ಟದವರೆಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಲಘು ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕತೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.
‘ಮಾತು ಸೋತ ಕ್ಷಣ’ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ. ಮಹಿಳೆಯೋರ್ವಳ ಸಾವಿಗೀಡಾದ ಸೂತಕದ ಮನೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ ವೃದ್ಧನೋರ್ವ ಯಾವುದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡದೇ ಆತನಲ್ಲಿ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂದ ದುಃಖದ ಸಂದರ್ಭ ಕತೆಯ ವಸ್ತು. ‘ನಟಿ’ ಕತೆಯ ಧಾಟಿಯಂತೆಯೇ, ಮೌನವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸುವ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಸತ್ತವಳು ಯಾವು ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದಿದ್ದರೂ ಆಕೆಯ ಸಾವಿನಿಂದ ಆತ ಮಾತುಹೊರಡದ ಮೌನವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸಲು ಕಾರಣವೇನು ಅಂಬುವುದನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಕತೆ ತಡಬುಡವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಈ ತಂತ್ರ - ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಣಿವೊಂದನ್ನು ಕಂಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ‘ಇದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನೇ ಇದ್ದಾನೆ, ಯಾರು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ’ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ.
ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ಪ್ರವೇಶದ ತರಾತುರಿ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ತಳಮಳಿಸುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬದುಕಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುವ ಕತೆ ‘ಮನೆಯವರೆಗಿನ ಹಾದಿ’. ಎರಡೂ ಬದಕನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಗೊಳಿಸುವ ಈ ಕತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದರೂ ಈ ಕಥಾ ವಸ್ತುವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದರೂ ಲೇಖಕಿಗೆ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.
ವೈದೇಹಿಯವರು ಒಂದಿಷ್ಟು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬರೆದ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ ‘ಪ್ರಶ್ನೆ’. ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ವಿದ್ವತ್ವುಳ್ಳ ಐವತ್ತರ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನವನೊಂದಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಲು ತೆರಳುವ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆಯಲಾಗಿದೆ. ವಿದ್ವಾಂಸನ ಇಡೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮರುಳಾದ ಸಭೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಭುವಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯ ಒಂದು ತಾಸು ಕಳೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಈ ಮನೋ ಇಂಗಿತವನ್ನು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಗೆಳತಿ ಅನು ಮುಂದೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅನು ಈ ಅನೈತಿಕ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರೂ ನಂತರ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವಾದ ನಡೆದಾಗ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕಡೆಗೆ ಅನು ಭುವಿಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರೆಯಿಸಿ ತಾನೇ ಚೀಟಿ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ವಾಂಸ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರೆದವರಿಗೆ ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಅನು ಎಷ್ಟೇ ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರೂ ತನ್ನ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ನಡುಗುತಿದ್ದ ಭುವಿ ಕುಸಿದುಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ವಿದ್ವಾಂಸ ಸಭೆಯ ನಂತರ ಸಂದರ್ಶಿಸಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಭೆಯ ನಂತರವೂ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಲು ಅನು ಭುವಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕಡೆಗೆ ಭುವಿ ಮಾಡದ ಧೈಯವನ್ನು ಅನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಭುವಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅನು ಉತ್ತರ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆತನೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಲು ತೆರಳುತ್ತಾಳೆ.
ಆದರೆ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ ಅದೇ ರಾತ್ರಿಯ ಒಂದು ತಾಸನ್ನಾದರೂ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಮುಂದಾಗುವ ಭುವಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕತೆಗೆ ಹಿಂದೆಟುಹಾಕುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆ ಕತೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಗಾಗಿಯೇ ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳು ನಡೆಯುವ, ಅದನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಕೆಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಬರೆದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಂತಾಗಿದೆ.
ವೈದೇಹಿಯವರು, ‘ಸಜ್ಜನ’ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೊಳಗಿನ ಇನ್ನೊಂದು ‘ಮುಖ’ವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕತೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅಂತರವನ್ನು ವೈದೇಹಿ ಅವರು ಬಟಾಬಯಲುಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿ ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ‘ಪ್ರಶ್ನೆ’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಿರುವಂತೆ ‘ಒಗಟು’ ಹಾಗೂ ‘ಮಾತು ಸೋತ ಕ್ಷಣ’ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಆ ಮಾನಸಿಕ ತುಮಲಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಕಾರಣದ ಪೂರಕತೆಯನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವುದರಿಂದ ಕತೆಗಳು ಸಡಿಲಿಕೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ.
‘ಒಗಟು’ದೊಳಗಿನ ಶೋಭಾ ಅಂಟಿ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಎಂದೂ ಹೊರಗೆ ಬರದೆ ಇದ್ದವಳು ಒಂದು ಸಲ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳದೇ ಇಡೀ ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅದೇ ರಾತ್ರ್ರಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾಳೆ. ಶೋಭಾ ಅಂಟಿ ಇಡೀ ದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೋತ್ತು ಹೋದಳು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡದಿದ್ದರೂ ಮನೆಯಾಕಿ ಅಂಟಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮೂಸಿ ನೋಡುವಲ್ಲಿ ಲೇಖಕಿ ಒಗಟನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ಪ್ರಶ್ನೆ’ ಹಾಗೂ ‘ಒಗಟು’ ಎರಡೂ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಂದುಸಲ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡಲು ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಕತೆ ‘ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ’. ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪಿಸುವ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಾಡಗೆದಾರರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಮತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡೆಸುವಂತೆ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇನೊಂದು ಕುಟುಂಬ ಮಧ್ಯದ ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು ಇಡುವುದರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಟುಂಬ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಸಂತೋಷ ಪಡುವ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.
‘ತೆರೆಯದ ಪುಟಗಳು’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಲೈಂಗಿಕ ಬಯಕೆಯ ಹತಾಶಯ ಹಾಗೂ ಗಂಡಸಿನ ಶಂಡತನ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಧ್ವನಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೃತಿಯ ತಲೆಬರಹ [^]ವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳ’ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅಶಯ ಚನ್ನಾಗಿದ್ದರೂ ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಂಬದ್ಧ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಂದು ಹಾಕಿ ಓದುಗರಿಂದ ಕತೆಯನ್ನು ದೂರು ಸರಿಸುತ್ತಾರೆ.
‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಇದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ (ಮಾನಸಿಕ ದೂರು) ಓದಿದರೆ ಲೇಖಕಿಯ ಸೃಜಶೀಲತೆ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಗಟ್ಟಿತನ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೊದಲೇ ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕೃತಿಕಾರರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಚನ್ನಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಓದುತ್ತ ಹೋದರೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಂತೆ, ಅಸಮಾನ್ಯವಾದುದ್ದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ ಕೊಳಕು ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸಿ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದಾಗಿದೆ.
ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಬದುಕಿನ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ವರ್ಗದ ಪಾತ್ರಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶ, ಸಂದರ್ಭಗಳು ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರಗಳು ‘ನನಗೂ ಶ್ರೀಮಂತ ಗಂಡ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ?’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಲ್ಲಿಯ ಒಂದೆರಡು ಕತೆಗಳು ದೋಷಪೂರಿತ, ಅಸಂಬದ್ಧ ಕತೆಗಳು ಎನಿಸುವಂತೆ ಎರಡ್ಮೂರು ಕತೆಗಳು ಜೊಳ್ಳ ಜೊಳ್ಳ ಎನಿಸಿದರೂ ಕೆಲ ಕತೆಗಳು ಸಮಾಧಾನ, ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಯಾವ ಕತೆಯೂ ಓದುಗನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸಂವಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೇ ಮತ್ತೇ ಓದಬೇಕೆನ್ನುವ ಗಟ್ಟಿ ಅನುಭವಗಳು ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ವೈದೇಹಿ ಅವರು ಯಾವುದೇ ವರ್ಗದ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದರೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಾದದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದು, ಕಲ್ಪನಾಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಪವಾದ ಎನ್ನುವಂತೆ ಒಂದೆರೆಡು ಕತೆಗಳು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೇ ದೂರ ಸರಿದು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಪಾಪ! ಇವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಳ ವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಗಂತೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧವಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕಾಣದೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಮಹಿಳೆ ಆಧುನಿಕ ಬಹುತೇಕ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಇರುವುದು ಸ್ತ್ರೀ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯೋ ದುರಂತವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದಲಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಹಿಳೆಯೂ ಇತಿಹಾಸದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಇಂಥ ಮಹಿಳಾ ಸಮುದಾಯದಿಂದ ಬಂದ ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಮಹಿಳಾ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಮಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರ ಉಡುವ, ತಿನ್ನುವ, ಒಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಓಡಿಹೋಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ತಮ್ಮ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದೇ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಆಕಸ್ಮಿಕಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಏನಿದ್ದರೂ ಇವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನುವುದು ತಾವು ಹೊರಡುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ಸೀಟುಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ , ಸಮಾನತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವ ಹೇಸಿಗೆಯ ಮಟ್ಟ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಇವರಿಗೆ ಮಹತ್ವದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಮಾನತೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ.
ಕತೆ ತನ್ನ ಗಟ್ಟಿತನದೊಂದಿಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅದು ತನ್ನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಾದಕ್ಕೆ ಗಂಟುಬಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶ, ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೀರ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಕತೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ತನ್ನ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದು ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಕತೆಗಳು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಪರಿಣಾಮದ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಪಟಲದ ಮೇಲೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ ಮೋಡದಂತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಒಂದು ಹೂವಿನ ಹಾರ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ಅದರೊಳಗೆ ‘ದಾರ’ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ‘ದಾರವೇ ಹಾರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದಾರವಿಲ್ಲದೆ ಹಾರಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲ.’ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾರದಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹಾರ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಹೂವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಹೂವು ತನ್ನ ಜಾಗಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹಾರಿನ ಇಡೀ ಆಕಾರವೇ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕತೆ, ತಾತ್ವಿಕತೆ ಅನ್ನವುದು ಹಾರದೊಳಗಿನ ದಾರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಗಟ್ಟಿ ದಾರ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ವೈವಿದ್ಯಮಯ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಡುವುದು ಕಲೆಗಾರನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸವಾಲಾಗುತ್ತದೆ. }
ಆದರೆ, ಹಾರವನ್ನು ಸಿದ್ದಪಡೆಸಬೇಕಾದರೆ ಹೂವು, ದಾರ ಮತ್ತು ಸೂಜಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆದೆ. ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಈ ಮೂರೂ ಇವೆ. ಆದರೆ, ಹಾರವನ್ನಾಗಿಸುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕೈಗೂಡಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದು, ಸರಿಯಾದ ಹೂವುಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿಲ್ಲ; ಹೂವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೂಜಿಯಲ್ಲಿ ದಾರ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ, ಬೇಕಾದ ಹೂವುಗಳು ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ಕಳ್ಳಿಗಿಡದ ಹೂವುಗಳನ್ನೂ ಜೋಡಿಸಿ ಹಾರವನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೈದೇಹಿ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ದಾರ ಹೂವಿಗಿಂತ ದಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಸೂಜಿಯಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗ ಪೋಣಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಅವರು ಸೂಜಿ ದಾರವಿಲ್ಲದೆ ನೆಲೆದ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟು ‘ಇದು ಹೂವಿನ ಹಾರ’ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಂತಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ನಂಬಲು ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
‘ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು’ ಭಾರತೀಯ ಹಾಗೂ ಭಾರತೇತರ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಜುಮೆಗೊಂಡು ಅವರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಓದಿದರೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದ ಕನ್ನಡ ಕಥಾ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬಹುದು! ಕೃತಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಲಭಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹುಬ್ಬುಗಳು ಮೇಲೆರಬಹುದು!!
* ಡಾ.ಕೆ.ಎನ್.ದೊಡ್ಡಮನಿ
ಗುರುವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 18, 2010
ಶುಕ್ರವಾರ, ಜನವರಿ 15, 2010
ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೆ!
ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದಾವ, ಹಾಗಂತ ನಾನೇನು ಬದಲಾಗಿಲ್ರಿ. ಖರೇ ಅಂದ್ರ ನಾನೇ ಬೇರೇ ಅದೀನಿ, ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೇ ಅದ!
ಅಂದು:
ಅವ್ವ ಹಾಕಿದ ಕೈಕಾಲಗಡಗ
ಬಿಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದರೂ ಹುಡುಕಿ ತಂದು
ಬಿಗಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತಿದ್ದೆ,
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರುತಾಗಲೆಂದು.
ಅಜ್ಜಿ ಕಟ್ಟಿದ ಉಡದಾರ
ಕೊಳೆತು ಹರಿದು ಹೋದರೂ
ಹೊಸದಾರ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು
ನಾಡಿ ಇಲ್ಲದ ಚಡ್ಡಿ ಸಿಗಿಸುತಿದ್ದೆ.
ಎಲ್ಲಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆಯಲಿ ತಂದ
ಕೋರೆಹಲ್ಲಿನ ಬಿಳಿತಾಯ್ತದ
ಕೊರಳಿನ ಕರಿದಾರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದರೂ
ಹನುಮಂತನ ಹೊಸ ತಾಯ್ತ ಕಟ್ಟಿ
ಕೊರಳುಬ್ಬಿಸಿ ತಿರುಗುತಿದ್ದೆ
ಯಾವ ದೆವ್ವ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು!
ಇಂದು:
ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಅವಾವೂ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿವಿಯೋ
ಕಳೆದು ಹೋಗಿವಿಯೋ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಂತ ಲೊಂಡ ಕೈಯಿ
ಬೋಳ ಸೊಂಟ, ಬತ್ತಲೆ ಕೊರಳಂತ ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದನಲ್ಲಾ,
ನಾನು ಭಾಳ ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದೇನೆಂದು;
ಮಾವ ಕೊಡಿಸಿದ ಕಂಪನಿ ಗಡಿಯಾರ
ಅತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಬಂಗಾರ ಚೈನ್
ನಡದಾಗ ಬೆಳ್ಳಿ ಉಡದಾರ
ನಾನ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ,
ಮೈತುಂಬಾ ಗುಂಡಿ, ಹುಕ್ಕ ಇರುವ
ಸಫಾರಿ ಡ್ರೆಸ್
ಹೆಂಡತಿಯ ಡ್ಯಾಡಿ ಮಮ್ಮಿನ ಕೊಟ್ಟಾರ!
ಹಿಂಗಾಗಿ, ನನಗ್ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಕಂಡ್ರೂ ನಾ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ.
ನಾನ ಬೇರೆ!
ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೆ!
* ಡಾ.ಕೆ.ಎನ್. ದೊಡ್ಡಮನಿ
ಅಂದು:
ಅವ್ವ ಹಾಕಿದ ಕೈಕಾಲಗಡಗ
ಬಿಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದರೂ ಹುಡುಕಿ ತಂದು
ಬಿಗಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತಿದ್ದೆ,
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರುತಾಗಲೆಂದು.
ಅಜ್ಜಿ ಕಟ್ಟಿದ ಉಡದಾರ
ಕೊಳೆತು ಹರಿದು ಹೋದರೂ
ಹೊಸದಾರ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು
ನಾಡಿ ಇಲ್ಲದ ಚಡ್ಡಿ ಸಿಗಿಸುತಿದ್ದೆ.
ಎಲ್ಲಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆಯಲಿ ತಂದ
ಕೋರೆಹಲ್ಲಿನ ಬಿಳಿತಾಯ್ತದ
ಕೊರಳಿನ ಕರಿದಾರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದರೂ
ಹನುಮಂತನ ಹೊಸ ತಾಯ್ತ ಕಟ್ಟಿ
ಕೊರಳುಬ್ಬಿಸಿ ತಿರುಗುತಿದ್ದೆ
ಯಾವ ದೆವ್ವ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು!
ಇಂದು:
ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಅವಾವೂ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿವಿಯೋ
ಕಳೆದು ಹೋಗಿವಿಯೋ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಂತ ಲೊಂಡ ಕೈಯಿ
ಬೋಳ ಸೊಂಟ, ಬತ್ತಲೆ ಕೊರಳಂತ ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದನಲ್ಲಾ,
ನಾನು ಭಾಳ ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದೇನೆಂದು;
ಮಾವ ಕೊಡಿಸಿದ ಕಂಪನಿ ಗಡಿಯಾರ
ಅತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಬಂಗಾರ ಚೈನ್
ನಡದಾಗ ಬೆಳ್ಳಿ ಉಡದಾರ
ನಾನ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ,
ಮೈತುಂಬಾ ಗುಂಡಿ, ಹುಕ್ಕ ಇರುವ
ಸಫಾರಿ ಡ್ರೆಸ್
ಹೆಂಡತಿಯ ಡ್ಯಾಡಿ ಮಮ್ಮಿನ ಕೊಟ್ಟಾರ!
ಹಿಂಗಾಗಿ, ನನಗ್ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಕಂಡ್ರೂ ನಾ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ.
ನಾನ ಬೇರೆ!
ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೆ!
* ಡಾ.ಕೆ.ಎನ್. ದೊಡ್ಡಮನಿ
ಸೇವಂತಿ ಯಾ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿ

ಜುಲೈ 7, 2009ರಂದು ಬೆಳಗಾವಿ ಯುವರಂಗ ವೇದಿಕೆಯ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡದ ಆಟ-ಪಾಠ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಹಿತಿ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಅವರ "ಸೇವಂತಿ ಪ್ರಸಂಗ" ಕಥಾರೂಪ ಆಧಾರಿತ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ನಾಟಕ ಹೇಗಿತ್ತು?
>>>>
ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ- ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಾರಿದ್ರ್ಯತನವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ಹವ್ಯಾಸಿ ರಂಗಭೂಮಿಕೆಗಳು ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯ ತಂಡಗಳಿಂದಲೇ ವೈಚಾರಿಕ ನಾಟಕಗಳು ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಳ್ಳುವುದು ತೀರ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ನಾಡಿನ ನೀನಾಸಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ಹವ್ಯಾಸಿ ರಂಗಭೂಮಿಯ ತಂಡಗಳಿಂದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಾಟಕಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನಕರ ಸಂಗತಿ. ನಾಡಿನ ಇತರೆಡೆ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವಂತೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಗೊಡೆಯಲ್ಲೂ ಬೇರು ಇಳಿಬಿಟ್ಟಿರುವ ಆಲದ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹೊಸ ಸಸಿಗಳು ಹೊಸಗಾಳಿ ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ಅರಳುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ತೊಂದರೆ ತಾಪತ್ರಯಗಳು ಶಾಶ್ವತ ಎನ್ನುವಂತೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ.
ಬೆಳಗಾವಿಯ ಇಂತಹ ಅನೇಕತೆಯ ಮಧ್ಯ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅಷ್ಟುಇಷ್ಟು ಅನುಭವಸ್ಥ ಹೊಸ ಹುಡುಗರಿಂದ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ‘ಯುವ ರಂಗಭೂಮಿಯು ಬದಲಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಅದಕ್ಕೊಂದು ರಚನಾತ್ಮಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಿರುವುದು ಪ್ರಶಂಸನಿಯ. ಈ ಯುವ ರಂಗ ವೇದಿಕೆಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಜುಲೈ 7, 2009ರಂದು ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಅವರ ಸೇವಂತಿ ಪ್ರಸಂಗ ಕಥಾರೂಪ ಆಧಾರಿತ ನಾಟಕವನ್ನು ಧಾರವಾಡದ ಆಟ ಪಾಠ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಸಹಕಾರವೂ ಇದ್ದಂತೆ ಕುರುಹುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಹಸಿವು- ಬಡತನವನ್ನೇ ಬದುಕಿನ ಆಸ್ತಿಯಾನ್ನಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿನ ಕಾಡಿನ ಹೂವೊಂದು ಸುಂದರ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಕಂಡಾಗ ಏನಾಗಬಹುದು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಪದರಿನ ಉತ್ತರವೇ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಅವರ ಸೇವಂತಿ ಪ್ರಸಂಗ. ನಗರದ ತಿಪ್ಪೆಕ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲೂನ ಮಾರುವ ಅಂದದ ಮತ್ತು ಚುರುಕಾದ ಹುಡುಗಿ ಸೇವಂತಿ ಕನಸ್ಸು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಕನಸು ನನಸಾಗುವಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣ ಮನೋವೃತ್ತಿ ನಾಟಕದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಸೇವಂತಿ ಬಡವಳಾದರೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ಕುಡುಕ. ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತನ ಕಾಳಜಿಯಂತೂ ದೂರದ ಮಾತು; ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ಮುಂದುಮಾಡಿ ಮಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದಕ್ಕೂ ಹೇಸದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಭಾಷಾ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಭಾರ್ಗವಶಾಸ್ತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ನಿವೃತ್ತ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡವರು ಸೇವಂತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪಾತ್ರನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತಿಪ್ಪೆಕ್ರಾಸ್ನಲ್ಲಿ ಪುಗ್ಗಾ ಮಾರುವ ಸೇವಂತಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಸೇವಂತಿ ಬರೀ ಸೇವಂತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೇವಂತಿ ತನ್ನ ಭವಣೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಳ್ಳಿಗೆ ಗಂಟ್ಹಾಕಿ ನಲಿಯುತ ಇರುವ ರೀತಿ, ಮಾತನಾಡುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುವ ಬದುಕಿನ ಕಾಂತಿ, ಸೃಜನಶೀಲ ಮನಸ್ಸು ಇದೆಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಪೂರಕವಾದ ಆಕೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಅವರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಸೇವಂತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಶೇಷತೆ ಕಂಡಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥಳಾದ ಸೇವಂತಿಯನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಿದ್ದಿತೀಡಿ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸನ್ನದ್ದುಗೊಳಿಸಿ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಯೇ ತೀರುತ್ತಾರೆ. ಸೇವಂತಿ ಮೂಲಕ ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿಯನ್ನಾಗಿಸುವುದು ಸೇವಂತಿಕ್ಕಿಂತ ಭಾರ್ಗವಶಾಸ್ತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿಯನ್ನು ಇವರು ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರೊಫೆಸರಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರು ತಮ್ಮ ನಾಗರಿಕ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಬಂಡವಾಳವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಆಗ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕ್ರೂರತೆಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ತೀರ ವ್ಯಥೆಪಡುವ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿ ನೀಚ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಮತ್ತೇ ಬಲೂನ ಮಾರುವ ತಿಪ್ಪೆಕ್ರಾಸಿನ ಸೇವಂತಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ, ಆಕೆ ತಿಪ್ಪೆಕ್ರಾಸಿನ ಎಲ್ಲ ಸಹಜ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿ ಅಳಿಸಿ ಸೇವಂತಿಯಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಸೇವಂತಿ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿಯಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕನಸಿನ ಸುಖಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸೇವಂತಿಗೆ ಮಿಸ್ ಸೇವಂತಿ ಕನಸು ಮಾರಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಸೇವಂತಿ ಪ್ರಸಂಗ ನಾಟಕದ ತಿರುಳು.
ಈ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಧಾರವಾಡದ ಆಟ-ಪಾಠ ತಂಡದ ಕಲಾವಿದರು ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಪಾತ್ರವೂ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಅಭಿನಯಿಸಿ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿವೆ. ಬಲೂನ್ ಮಾರುವ ಸೇವಂತಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೇಮಾಳ ಅನುಪಮ ಅಭಿನಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮಾಳ ಮೈಸಡಿಲಿಕೆಯ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ, ಗಟ್ಟಿಧ್ವನಿಯ ಲಯಬದ್ಧತೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳು ಕಲೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಹೇಳಿಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ವಭಾವಗಳು. ಸಹಜವೆನ್ನುವಂತೆ ಲಭಿಸಿರುವ ಈ ಕಲೆಯನ್ನು ಪ್ರೇಮಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ದುಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಬಹಳ ಬೇಗ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಲಾವಿದೆಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಈ ನಾಟಕದ ವಿಶೇಷತೆಯೆಂದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಅವರವರ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಅವರೇ ಜವಾಬ್ದಾರರು. ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ವಹಣೆಯಾಗಿದೆ. ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಗಾಯನ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮೇರಗು ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಗಾಯಕರನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಸೂಕ್ತ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತೊಂದರೆ ಮತ್ತು ಕೆಲ ಆಭಾಸಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡೆಸಿದರೆ ನಾಟಕ ಉತ್ತಮವಾಗಿಯೇಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.
ಆದರೆ, ಕಥಾ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸೇವಂತಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವಶಾಸ್ತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಸನ್ನಿವೇಶ ಅತೀ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದರಿಂದ ನಾಟಕದ ಕಥಾವಸ್ತುವಿನ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆಗೆ ಭಂಗವುಂಟಾದಂತಾಗಿದೆ.
* ಡಾ.ಕೆ.ಎನ್.ದೊಡ್ಡಮನಿ, ಬೆಳಗಾವಿ
ಶನಿವಾರ, ಜುಲೈ 11, 2009
ಕಳೆದುಕೊಂಡ 'ಪ್ರೀತಿ'ಹುಡುಕಲೊಂದು'ದಿನ'
ನಿತ್ಯ ಕೂಡಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನಾವುಗಳು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ದಿನದಂದು ಪಡೆದ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್, ಪಾರಿತೋಷಕಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಅಂದು ಆಗಮಿಸುವ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಸಂಭ್ರಮ. ಅದನ್ನೇ ಪುಸಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟು ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ನೋಡಿ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ನಿರ್ಮಲ ನಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಬದಲಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ಜಾಗತೀಕರಣದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೆಲೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ‘ಉದಾರೀಕರಣ"ಗೊಳಿಸಿಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಜಯವಾಗಲಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರೆದ ಅನೇಕ ಪಾಲಕರ ಅನುಮತಿಯೂ ದೊರಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರ ದಿನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನವೆಂದು "ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ" ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅ ದಿನ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗನನ್ನು, ಮಗ ತಂದೆ- ತಾಯಿಯನ್ನು, ಮೊಮ್ಮಗ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೊ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗದಿದ್ದರೂ ಸಹಿತ, ಅಂದು ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗನ ಮಧ್ಯೆ ಬಿರಿದ ತುಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆಗೆ ದಡವೆಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ! ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಅಂದು (ಫೆ 14 ಗುರುವಾರ)ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಳ ಅಗಲದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆ ದಿನ ಸಭ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರೂ, ಪ್ರೀತಿಸದೇ ಇರುವವರರು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನದ ನಶೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ನೆತ್ತಿಏರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಯೋಚನೆ ಯೋಜನೆಗಳು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಂದು ಗಿಫ್ಟ್ ಸಂಗ್ರಹ. ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂದು ಹೃದಯ ಬಿಚ್ಚಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಇಡೀ ದಿನ ಜೋಡಿಬಿಲ್ಲು ಬಿಗಿದಂತೆ ಒಂದಾಗಿ ಕಳೆಯೋದು. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು. ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಡೌನ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡುಹೋದವರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯೋದು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು. ಇದು ಜಾಗತೀಕರಣ ಯುಗದ ನಮ್ಮ ಯುವಕರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನಾಚರಣೆಗೊಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾಗಿದೆ. ಇಂಥವರ ಪಾಲಿಗೆ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರ ನಂತರದ ಪ್ರೀತಿ ಹಳಿಸಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ!
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ದಿನವನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ದಿನವನ್ನಾಗಲಿ, ಸತ್ಯ,ಅಹಿಂಸೆಯ ಸಾಕಾರಮೂರ್ತಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಜಯಂತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಆಚರಿಸಲು ಇದೇ ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ಯೋಜನೆ ಹಾಕುವುದಂತಿರಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಹಾಗೆಂದರೇನು? ಎಂದು ಕೇಳುವ ಭೂಪರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ದಿನಾಚರಣೆಗಳ ಕುರಿತು ಟಿವಿ ಚಾನಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣಾ ಆ ವಾಹಿನಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಎಫ್ ಟಿವಿದಂತಹ ಸುಂದರವಾದ ಚಾನಲ್ಗಳಿಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ.
ಇವರೆಲ್ಲರು ನಾನರಿಯದ ಅದ್ಯಾವದೋ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರಂದು ಮಾತ್ರ ಹುಡುಕಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹುಡುಗರ ಸ್ವಭಾವ ಮಾತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಹುಡುಗಿಯರು ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದ್ದಾರೆ. ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕವರಂತೂ ಬಹಳ ದೂರಕ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ದಿನಾ ನಿಗದಿ ಪಡಸೋದು ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಯುರೋಪ್ ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ಮುಂದುವರೆದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು, ತಾಯಿ ಮಗನನ್ನು, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮನನ್ನು, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯನ್ನು ಮಮತೆಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಕೂಡುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ವಾರಕೊಮ್ಮೆ, ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ವರ್ಷಕೊಮ್ಮೆ , ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೂ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರಂದೇ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿಲಿವಿಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಿಯಕರ ಪ್ರೇಯಸಿಯರಿಗಂತೂ ಆ ದಿನ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ರಿನಿವಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪರೂಪದ ದಿನ. ಆ ಘಳಿಗೆಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.
ಭಾರತ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೂ ಇಂಥ ಔಪಚಾರಿಕ ದುರಂತದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ' ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳ ಗಂಧ ತೀಡಿದ್ಹಾಂಗ", ‘ ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳ ಉಂಡು ಮಲಗುವ ತನಕ"ಎಂಬ ಮಮತೆಯ ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಸೆಗಣಿ ಸಾರಿಸಿದಂತೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಅವರು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಭಾಗ್ಯ. ಅದು ಅವರ ಮಲಗು ಕೋಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಅವರೇ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು ಬಾಡಿದ ಮೊಗದೊಂದಿಗೆ ಮನೆ ಸೇರುವ ಭಾರತದ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂಬ ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬಾಯಿ ಚಪಲ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರೂ ಕಂಡವರು ‘ಇವಕೇನ ತೆಲಿ ಕೆಟ್ಟೇತೆನ, ಹಿಂಗ್ಯಾಕ ಮಾಡಾಕ ಹತ್ಯಾವ್" ಎಂದು ದೇಶಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಎತ್ತುವುದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಸಂಸಾರದ ಚಿತ್ತಾರವೇ ಬೇರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಕೃತ್ರಿಮ ವರ್ತನೆಗೆ ಜಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡ- ಹೆಂಡತಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೈಯಾಡಿಸಿ ಹುಡುಕುವ ದುಸ್ಥಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಬರಡುತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನೆರಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ; ಬೇರೆಯವರೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ವದನದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಸೂಸುವ ಪ್ರೀತಿ ಅಗಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಅವ್ಯಕ್ತವಾದದ್ದು. ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂದಾಗ ಅದು ‘ಲವ್" ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ‘ಪ್ರೀತಿ" ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಪ್ರೀತಿ" ಅನ್ನೋದು ಆಕಳಿಕೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದುರ್ಗಂಧವಲ್ಲ; ಅಂತರಂಗದ ನಗೆ ಮಿಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಸ್ಫಟಿಕ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ 12ನೇ ಶತಮಾನದ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದೀತು.
ಪ್ರೇಮ ಕಾಮಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಲಿಸುವ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಕಾಮಗಳಿಗೆ ಅಧಿದೇವತೆಗಳಾಗಿರುವ ಮನ್ಮಥ ರತಿಯರನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣವೇ. ಯಮುನಾ ನದಿ ದಡದಲ್ಲಿಯ ಕೃಷ್ಣ ರಾಧೆಯರ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣ, ನಳದಮಯಂತಿಯರ ವಿರಹವೇದನೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪದ್ಮಾವತಿಯರ ಮುಖಾಮುಖಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಣಯದ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿವೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಮೋಘ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಮುರಿದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ವಿದೇಶಿಯ ಕುರುಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೈಡಿದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೇ? ಜ್ಞಾನ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ್ದೆನಿಸಿದ ‘ಕಾಮಸೂತ್ರ"ದ ಕರ್ತೃ ವಾತ್ಸಾಯನ ಮುನಿ ಭಾರತದವನೇ ಆಗಿದ್ದಾನಲ್ಲವೆ. ‘ಮೇಘ ಸಂದೇಶ"ವನ್ನು ಬರೆದ ಕಾಳಿದಾಸ ಈ ನೆಲದವನೇ ಅಲ್ಲವೆ. ‘ನಾನು ಬಡವಿ ಆತ ಬಡವ ಒಲವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕು" ಎಂದು ಸಾರಿಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ವರಕವಿ ಬೇಂದ್ರೆ. ಹೌದು, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ನಡುವೆ ಮೂಡುವ ಆಕರ್ಷಣೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾದದ್ದು. ಅದಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಸಾಗದು. ಪ್ರೇಮವೂ ಬೇಕು ಪ್ರಣಯವೂ ಬೇಕು ಕಾಮವೂ ಬೇಕು. ಅವೆಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀ ರಸ್ತೆಯ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ನಲ್ಲಿ, ಕೆಪೆಕಾಫಿ ಡೇ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಇಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವಂಥದಲ್ಲ.
ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಬದಲಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ಜಾಗತೀಕರಣದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೆಲೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ‘ಉದಾರೀಕರಣ"ಗೊಳಿಸಿಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಜಯವಾಗಲಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರೆದ ಅನೇಕ ಪಾಲಕರ ಅನುಮತಿಯೂ ದೊರಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರ ದಿನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನವೆಂದು "ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ" ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅ ದಿನ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗನನ್ನು, ಮಗ ತಂದೆ- ತಾಯಿಯನ್ನು, ಮೊಮ್ಮಗ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೊ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗದಿದ್ದರೂ ಸಹಿತ, ಅಂದು ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗನ ಮಧ್ಯೆ ಬಿರಿದ ತುಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆಗೆ ದಡವೆಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ! ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಅಂದು (ಫೆ 14 ಗುರುವಾರ)ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಳ ಅಗಲದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆ ದಿನ ಸಭ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರೂ, ಪ್ರೀತಿಸದೇ ಇರುವವರರು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನದ ನಶೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ನೆತ್ತಿಏರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಯೋಚನೆ ಯೋಜನೆಗಳು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಂದು ಗಿಫ್ಟ್ ಸಂಗ್ರಹ. ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂದು ಹೃದಯ ಬಿಚ್ಚಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಇಡೀ ದಿನ ಜೋಡಿಬಿಲ್ಲು ಬಿಗಿದಂತೆ ಒಂದಾಗಿ ಕಳೆಯೋದು. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು. ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಡೌನ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡುಹೋದವರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯೋದು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು. ಇದು ಜಾಗತೀಕರಣ ಯುಗದ ನಮ್ಮ ಯುವಕರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನಾಚರಣೆಗೊಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾಗಿದೆ. ಇಂಥವರ ಪಾಲಿಗೆ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರ ನಂತರದ ಪ್ರೀತಿ ಹಳಿಸಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ!
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ದಿನವನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ದಿನವನ್ನಾಗಲಿ, ಸತ್ಯ,ಅಹಿಂಸೆಯ ಸಾಕಾರಮೂರ್ತಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಜಯಂತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಆಚರಿಸಲು ಇದೇ ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ಯೋಜನೆ ಹಾಕುವುದಂತಿರಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಹಾಗೆಂದರೇನು? ಎಂದು ಕೇಳುವ ಭೂಪರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ದಿನಾಚರಣೆಗಳ ಕುರಿತು ಟಿವಿ ಚಾನಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣಾ ಆ ವಾಹಿನಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಎಫ್ ಟಿವಿದಂತಹ ಸುಂದರವಾದ ಚಾನಲ್ಗಳಿಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ.
ಇವರೆಲ್ಲರು ನಾನರಿಯದ ಅದ್ಯಾವದೋ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರಂದು ಮಾತ್ರ ಹುಡುಕಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹುಡುಗರ ಸ್ವಭಾವ ಮಾತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಹುಡುಗಿಯರು ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದ್ದಾರೆ. ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕವರಂತೂ ಬಹಳ ದೂರಕ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ದಿನಾ ನಿಗದಿ ಪಡಸೋದು ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಯುರೋಪ್ ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ಮುಂದುವರೆದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು, ತಾಯಿ ಮಗನನ್ನು, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮನನ್ನು, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯನ್ನು ಮಮತೆಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಕೂಡುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ವಾರಕೊಮ್ಮೆ, ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ವರ್ಷಕೊಮ್ಮೆ , ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೂ ಫೆಬ್ರುವರಿ 14ರಂದೇ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿಲಿವಿಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಿಯಕರ ಪ್ರೇಯಸಿಯರಿಗಂತೂ ಆ ದಿನ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ರಿನಿವಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪರೂಪದ ದಿನ. ಆ ಘಳಿಗೆಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.
ಭಾರತ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೂ ಇಂಥ ಔಪಚಾರಿಕ ದುರಂತದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ' ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳ ಗಂಧ ತೀಡಿದ್ಹಾಂಗ", ‘ ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಜಗಳ ಉಂಡು ಮಲಗುವ ತನಕ"ಎಂಬ ಮಮತೆಯ ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಸೆಗಣಿ ಸಾರಿಸಿದಂತೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಅವರು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಭಾಗ್ಯ. ಅದು ಅವರ ಮಲಗು ಕೋಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಅವರೇ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು ಬಾಡಿದ ಮೊಗದೊಂದಿಗೆ ಮನೆ ಸೇರುವ ಭಾರತದ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂಬ ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬಾಯಿ ಚಪಲ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರೂ ಕಂಡವರು ‘ಇವಕೇನ ತೆಲಿ ಕೆಟ್ಟೇತೆನ, ಹಿಂಗ್ಯಾಕ ಮಾಡಾಕ ಹತ್ಯಾವ್" ಎಂದು ದೇಶಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಎತ್ತುವುದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಸಂಸಾರದ ಚಿತ್ತಾರವೇ ಬೇರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಕೃತ್ರಿಮ ವರ್ತನೆಗೆ ಜಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡ- ಹೆಂಡತಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೈಯಾಡಿಸಿ ಹುಡುಕುವ ದುಸ್ಥಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಬರಡುತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನೆರಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ; ಬೇರೆಯವರೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ವದನದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಸೂಸುವ ಪ್ರೀತಿ ಅಗಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಅವ್ಯಕ್ತವಾದದ್ದು. ‘ ಐ ಲವ್ ಯು" ಎಂದಾಗ ಅದು ‘ಲವ್" ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ‘ಪ್ರೀತಿ" ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಪ್ರೀತಿ" ಅನ್ನೋದು ಆಕಳಿಕೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದುರ್ಗಂಧವಲ್ಲ; ಅಂತರಂಗದ ನಗೆ ಮಿಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಸ್ಫಟಿಕ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ 12ನೇ ಶತಮಾನದ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದೀತು.
ಪ್ರೇಮ ಕಾಮಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಲಿಸುವ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಕಾಮಗಳಿಗೆ ಅಧಿದೇವತೆಗಳಾಗಿರುವ ಮನ್ಮಥ ರತಿಯರನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣವೇ. ಯಮುನಾ ನದಿ ದಡದಲ್ಲಿಯ ಕೃಷ್ಣ ರಾಧೆಯರ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣ, ನಳದಮಯಂತಿಯರ ವಿರಹವೇದನೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪದ್ಮಾವತಿಯರ ಮುಖಾಮುಖಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಣಯದ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿವೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಮೋಘ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಮುರಿದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ವಿದೇಶಿಯ ಕುರುಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೈಡಿದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೇ? ಜ್ಞಾನ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ್ದೆನಿಸಿದ ‘ಕಾಮಸೂತ್ರ"ದ ಕರ್ತೃ ವಾತ್ಸಾಯನ ಮುನಿ ಭಾರತದವನೇ ಆಗಿದ್ದಾನಲ್ಲವೆ. ‘ಮೇಘ ಸಂದೇಶ"ವನ್ನು ಬರೆದ ಕಾಳಿದಾಸ ಈ ನೆಲದವನೇ ಅಲ್ಲವೆ. ‘ನಾನು ಬಡವಿ ಆತ ಬಡವ ಒಲವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕು" ಎಂದು ಸಾರಿಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ವರಕವಿ ಬೇಂದ್ರೆ. ಹೌದು, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ನಡುವೆ ಮೂಡುವ ಆಕರ್ಷಣೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾದದ್ದು. ಅದಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಸಾಗದು. ಪ್ರೇಮವೂ ಬೇಕು ಪ್ರಣಯವೂ ಬೇಕು ಕಾಮವೂ ಬೇಕು. ಅವೆಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀ ರಸ್ತೆಯ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ನಲ್ಲಿ, ಕೆಪೆಕಾಫಿ ಡೇ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಇಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವಂಥದಲ್ಲ.
ಕಂಬಾರರು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ, ನಿಶ್ಯಬ್ದ!

ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಅಂದರೆ 2006ರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ ಸರ್ಕಾರದ ತಿಜೋರಿಯಲ್ಲಿ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರಬೇಕಾದರೆ ಈಗ ಅದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅದೇ ರೀತಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು ಹೊರತು ಅದರಿಂದ ಏನಾಯಿತು? ಏನಾಗಬಹುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣ ಸರಕಾರದ ಮೂಲಕ ಹರಿದುಹೋದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ಈ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪತ್ತಿನ ಹರಿಯುವಿಕೆ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ? ನೀವು ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಕೆಲವು
‘ಬೆಳಗಾವಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಈ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನವನ್ನು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಕಾರ ಡಂಗೂರ ಸಾರಿತಾದರೂ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದು, ಕೇವಲ ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಈ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಪ್ರಾರಂಭದ ಒಂದು ದಿನ ಜಂಟಿ ಸದನವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣವನ್ನು ಹೊರುತುಪಡೆಸಿದರೆ ಉಭಯ ಸದನಗಳ ಕಲಾಪ ನಡೆದದ್ದು ಕೇವಲ ಆರು ದಿನ ಮಾತ್ರ. ಬೆಳಗಾವಿ ಅಧಿವೇಶನದ ಈ ಆರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರ ಮನೆ ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಳಗಾವಿ ನೆಲದ ಕೆಲ ನಾಯಕರು, ಹಿರಿಯರು, ಬಿದ್ದವಂತರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿಲಾಗಿದೆ.
ಬೆಳಗಾವಿ ಅಧಿವೇಶನದ ಆರು ದಿನಗಳ ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಲಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡೆಸಿದರೆ, ಸುಮಾರು ಐದುವರೆ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದ್ದು ಬರೀ ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕುರಿತು. ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ಪಾಪದ ಕೂಸನ್ನು ಯಾರು ಹೆತ್ತವರು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಬಯಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ, ಧಂಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಬಿಐಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಪಟ್ಟು; ಇದನ್ನು ಖಂಡತುಂಡವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಜಂಟಿ ಸದನ ಸಮಿತಿಯಿಂದ ಸರ್ವೆ ನಡೆಸುವುದಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರದ ಹಠಮಾರಿತನದಲ್ಲಿಯೇ ಐದುವರೆ ದಿನಗಳ ಕಲಾಪದ ಸಮಯವನ್ನು ನುಂಗಿತು. ಆದರೆ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದದ್ದು ಏನು? ನಾಡಿನ ಭೌಗೋಳಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಲೂಟಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಸಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಪರಿಸರ ಮಣ್ಣುಗೂಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಕ್ರಮಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಂಡಿಸಿದ ಅದಮ್ಯೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸರ್ಕಾರವೂ ಸಹಿತ ಧ್ವನಿಗೂಡಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಳಕಳಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಉಭಯರಿಗೂ ಇದಾವುದೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕಳ್ಳರು. ಕಳ್ಳರನ್ನು ಕಳ್ಳರೇ ಹಿಡಿಯುವ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಡಿನ ಜನರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಅಡಿಗದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಯಾರು ತಾನೆ ನಂಬುತ್ತಾರೆ? ಇದೆಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಮೇಲ್ಮನೆಯ ಕಲಾಪಗಳ ಆರನೇ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬೋರಿ ಭೋಜನದ ನಂತರ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಸದಸ್ಯರು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ ಕರೆದ ಈ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೂಗು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸದಸ್ಯರ ನಿದ್ದೆಗಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಅದೇನು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದರೋ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.
‘ಗಂಡು ಮೆಟ್ಟಿನ ನೆಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆಯುವ ಬೆಳಗಾವಿಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನದ ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಲು ಈ ಭಾಗದ ನಾಯಕರಿಗೆ ದೊರೆತ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶ. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಭಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ಬುದ್ದಿವಂತರ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ‘ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಂದಿ ಎತ್ತಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂ.ಪಿ. ನಾಡಗೌಡ, ಬಸವರಾಜ್ ಹೊರಟ್ಟಿ ಅವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಇನ್ನುಳಿದವರು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ ಎಣ್ಣೆಗಾಯ ರೊಟ್ಟಿಯ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮೇಲೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ತಂಪಾದ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಜಡಿದು ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆದದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಮಾಜಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರೂ ಆದ ಬಸವರಾಜ ಹೊರಟ್ಟಿ ಅವರದು ನೇರ ಮತ್ತು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕಡಕ್ಕಾದ ಮಾತುಗಳು. ಅವರು ಸದನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ವೇಳೆ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಗದಿ ಕಡಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಏನ ಕೆಲಸೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಪಾಪ, ಅವರು ಸದನದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಕಡಿಮೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ ಎನ್ನುವಂತೆ ಡಾ.ಎಂ.ಪಿ.ನಾಡಗೌಡರು. ಸಭಾಪತಿಗಳು ‘ಕಲಾಪವನ್ನು ನಾಳೆಗೆ ಮುಂದೂಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವವರೆಗೂ ನಾಡಗೌಡರು ಸದನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳವವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾತೂ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲ ಸದಸ್ಯರೂ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನಾಡಗೌಡರ ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಮಾತು ಆಡಿಯೇ ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದವರು ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಸಭಾಪತಿಗಳು ಬಂದು ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೇ ತಡ ನಾಡಗೌಡರು ಏನಾದರೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ಸದನದಲ್ಲಿನ ನಾಡಗೌಡರ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯ ಶೈಲಿ. ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನು ಒಂದಿಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತಿದ್ದರೇನೋ? ಹೀಗಾಗಿ ಹಿರಿಯರ ಮನೆಯಾದ ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂ.ಪಿ. ನಾಡಗೌಡರು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ನಗೆಗಾರರು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ.
ನಾಡಗೌಡರ ಹಾಸ್ಯದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಕ್ಕರೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಾಯಿ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಸ್ತು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹಣೆ ಹದಿನಾರು ಗಂಟುಹಾಕಿ, ಮುಖ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತ ಗಂಭೀರ ಶೈಲಿಯ ನಾಯಕರೂ ಇದ್ದರು.
ನಿದ್ದೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸದಸ್ಯರೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ವೀರಕುಮಾರ ಪಾಟೀಲ ಮತ್ತು ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರು. ‘ವೀರಕುಮಾರ ಪಾಟೀಲ ಅವರು ಸದನದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅವರು ಸದನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ಅದು ಅವರ ಸದನದಲ್ಲಿನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಶೈಲಿ. ವೀರಕುಮಾರ ಅವರು ಆರು ದಿನಗಳ ಕಲಾಪದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಕಾರ ಎತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅದೇ ಒಂದು ದಾಖಲೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯವರೇ ಆದ ವೀರಕುಮಾರ ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ಸರ್ಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಲು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸದುಪಯೋಗಪಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಿಪ್ಪಾಣಿಯನ್ನು ತಾಲೂಕಾ ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಆಶೆ ಅವರದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅವರು ಒಂದೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು ಕುಳಿತ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅತೀ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ನಿದ್ದೆಗಾಗಿ ಸದನವನ್ನು ಚನ್ನಾಗಿ ಸದುಪಯೋಗಪಡೆಸಿಕೊಂಡವರು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಜೋಕಮಾರಸ್ವಾಮಿ ನಾಟಕದ ಲೇಖಕರೂ ಆದ, ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮಾಜಿ ಕುಲಪತಿ ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರು. ಸಭಾಪತಿಗಳು ಕಲಾಪವನ್ನು ಮುಂದೂಡಿದರೋ ಹೇಗೆ? ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಂಬಾರರು ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡುಬಂತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತು ಬೇಸರವಾದಾಗ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸದನದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ಮತ್ತೇ ಮರಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆಮ್ಮಿದಿಯ ನಿದ್ದೆಗೆ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಜಾರುತಿದ್ದರು. ಆವಾಗ ಅವರು ಬಹುಶಃ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು ತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರೇನೊ? ಅವರು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಗ್ಯಾಲರಿಯ ನನ್ನ ಮಗ್ಗುಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ‘ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕು ನಾವೂ ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರು ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ನೇಮಕವಾದದ್ದು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದಿಂದಲ್ಲ. ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರೂ, ಆಡಳಿತಾನುಭವಿಗಳು, ವಿದ್ವಾಂಸರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಜನತೆಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರಿಂದ ಏನಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆ, ಸೂಚನೆಗಳು ದೊರೆತಾವು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಷಾತೀತವಾಗಿ ಮೇಲ್ಮನೆಗೆ ನೇಮಕ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಗಾರರೂ ಆಗಿರುವ ಕಂಬಾರ ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಒಡಲಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಒಡಲನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವನ್ನಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಹಿತಿಗಳಾಗಿ, ವಿದ್ವಾಂಸರಾಗಿ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡವರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಿದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭೂಮಿಕೆಯಿಂದ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಋಣ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕವಿಲ್ಲ.
ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮಧ್ಯ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಗಾವಿ ನೆಲದ ಜನತೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒಲಯದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕರು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಒಲಯದ ಹರಿಕಾರರು ಬೆಳಗಾವಿ ಅಧಿವೇಶನದ ಮೂಲಕ ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದು ಸಹಜವೂ ಹೌದು. ದೂರಶಿಕ್ಷಣದ ಎಂ.ಫಿಲ್, ಪಿ.ಎಚ್ಡಿ ಪದವಿಗಳ ವಿಷಯ ಕುರಿತು ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವರು ಆಡಿದ್ದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಭಾಷೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ತುಟಿ ಪಿಟ್ಟ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನತೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಅವರು ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೋ ಹಾಗೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಹೋದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ.
ಕಂಬಾರ ಅವರ ಮಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸ್ಪಿನ್ನರ್ ಪ್ರಕಾಶ ರಾಠೋಡ್ ಅವರು, ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಮಾತಿನ ಬೌಲಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸದನದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಖ್ಯಾತ ‘ಕವಿ ಪ್ರೊ. ದೊಡ್ಡರಂಗೇಗೌಡರು ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ ಅನಿಷ್ಟತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಪುರುಷ ವರ್ಗವನ್ನು ‘ಗಂಡು ಗೂಳಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ಸದನದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕುರಿತು ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಆಡುತಿದ್ದರು. ಇದನೆಲ್ಲಾ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಆಲಿಸುತಿದ್ದ ಕಂಬಾರ ಅವರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಯಾವ ಧ್ವನಿವೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
‘ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಸಿಗಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ದೊಡ್ಡವುಗಳೇ ಆದ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಮತ್ತೇಕೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ನನ್ನತ್ತ ಎಸೆದರು. ನಿರುತ್ತರನಾದ ನಾನು ‘ಅದು ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮೊಗಮ್ಮಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟೆ.
‘ದಲಿತ ಕವಿ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾದ ನಮ್ಮ ಡಾ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರು ಇದೇ ರೀತಿ ಸದನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹಾಗೇ ಹೊರಬಂದಾಗ ಅವರು ಸದನದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಯೇ ನಮ್ಮ ಮಾಜಿ ಕುಲಪತಿಗಳಾದ ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರರು ಸದನದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು, ಹಿತೈಷಿಗಳು, ಹಿಂಬಾಲಕರು, ಬಾಲಬಡಕರು, ಚೇಲಾಗಳು ಅದಾವ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬದನ್ನು ಕಾಯ್ದು ನೋಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗಬಹುದು!
ಬುಧವಾರ, ಮೇ 27, 2009
ಸೋಮವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 9, 2009
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ
ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವದರೊಳಗಾಗಿ
ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಸುದ್ದಿಗಳ ಹೊತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು
ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ ಕಡ್ಲಿಪುರಿಯಂತೆ
ಸಂಪಾದಕರು ಮಾಲೀಕರ ಕನಿಸಿನಂತೆ
ಹಗಲೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರಬಿಡಿಸಿದ
ಕೆಲ ಪತ್ರಕರ್ತರು ನಿನ್ನೆ ನಡುರಾತ್ರಿ
ಬಾರ್ ಕ್ಲಬ್ ಮತ್ತೇಲಿಂದಲೋ
ಮನೆಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ,
ಮನೆಯಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಯೋ
ಪಾಪ! ಇನ್ನೂ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ
ಕನವರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ
ಮಾರಾಟವಾದ ಪೇಪರಗಳಲ್ಲಿ
ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮುಗಳ್ನಗೆ, ಕುದರೆ ಸವಾರಿ
ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಅಮೃತಹಸ್ತದ
ಗುದ್ದಲಿ ಪೂಜೆ
ಮಂತ್ರಿಗಳ ಶಂಕುಸ್ಥಾಪನೆ ವಾಗ್ಭೂಷಣ
ಇದ್ದುಳ್ಳವರ ದಾನ ಧರ್ಮದ ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ
ಧರ್ಮ ದೇವರುಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು
ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಖರೀದಾರರು
ತಾರೆಯರ ಬೆಡ್ರೂಮ್ ಅಲಂಕಾರ
ರಕ್ತದ ಗುರುತುಗಳು
ಹೆಣಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ
ಅಕ್ಷರಗಳ ಚಮತ್ಕಾರದಾಟ
ಒಂದರಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಪೈಪೋಟಿ
ಅಂದಚಂದದ ಚಿತ್ರಗಳು
ಪುಟದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ
ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದ ರೈತ
ವಿಷ ಕುಡಿದ ಬಡವ
ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿದ ತಾಯಿ
ಇನ್ನುಳಿದವುಗಳಿಗೆ ಜಾಗೆ ಇಲ್ಲದ
ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು
ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ತಪ್ಪದೇ ಬರುತ್ತವೆ
ಚಹ ಕುಡಿಯುವ ಮೊದಲು
ಪಾಪ! ಪತ್ರಿಕೆಗಳದಾದರೂ ಏನು ತಪ್ಪು?
ಜಾಗ ಉಳಿದರೆತಾನೇ
ಉಳಿದ ಸುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಲು.
ಉಳಿದ ಸುದ್ಧಿಗಳು ಹಾಗೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ
ಏಕೆಂದರೆ,
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ
ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ!
ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಸುದ್ದಿಗಳ ಹೊತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು
ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ ಕಡ್ಲಿಪುರಿಯಂತೆ
ಸಂಪಾದಕರು ಮಾಲೀಕರ ಕನಿಸಿನಂತೆ
ಹಗಲೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರಬಿಡಿಸಿದ
ಕೆಲ ಪತ್ರಕರ್ತರು ನಿನ್ನೆ ನಡುರಾತ್ರಿ
ಬಾರ್ ಕ್ಲಬ್ ಮತ್ತೇಲಿಂದಲೋ
ಮನೆಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ,
ಮನೆಯಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಯೋ
ಪಾಪ! ಇನ್ನೂ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ
ಕನವರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ
ಮಾರಾಟವಾದ ಪೇಪರಗಳಲ್ಲಿ
ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮುಗಳ್ನಗೆ, ಕುದರೆ ಸವಾರಿ
ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಅಮೃತಹಸ್ತದ
ಗುದ್ದಲಿ ಪೂಜೆ
ಮಂತ್ರಿಗಳ ಶಂಕುಸ್ಥಾಪನೆ ವಾಗ್ಭೂಷಣ
ಇದ್ದುಳ್ಳವರ ದಾನ ಧರ್ಮದ ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ
ಧರ್ಮ ದೇವರುಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು
ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಖರೀದಾರರು
ತಾರೆಯರ ಬೆಡ್ರೂಮ್ ಅಲಂಕಾರ
ರಕ್ತದ ಗುರುತುಗಳು
ಹೆಣಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ
ಅಕ್ಷರಗಳ ಚಮತ್ಕಾರದಾಟ
ಒಂದರಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಪೈಪೋಟಿ
ಅಂದಚಂದದ ಚಿತ್ರಗಳು
ಪುಟದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ
ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದ ರೈತ
ವಿಷ ಕುಡಿದ ಬಡವ
ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಾವಿಗೆ ಹಾರಿದ ತಾಯಿ
ಇನ್ನುಳಿದವುಗಳಿಗೆ ಜಾಗೆ ಇಲ್ಲದ
ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು
ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ತಪ್ಪದೇ ಬರುತ್ತವೆ
ಚಹ ಕುಡಿಯುವ ಮೊದಲು
ಪಾಪ! ಪತ್ರಿಕೆಗಳದಾದರೂ ಏನು ತಪ್ಪು?
ಜಾಗ ಉಳಿದರೆತಾನೇ
ಉಳಿದ ಸುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಲು.
ಉಳಿದ ಸುದ್ಧಿಗಳು ಹಾಗೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ
ಏಕೆಂದರೆ,
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ
ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ!
ರೊಟ್ಟಿ

ಒಂದು ಕಾಲು ಇತ್ತು:
ಕಾರಜ್ವಾಳ -ಬಿಳಿಜ್ವಾಳ ಭಯಂಕರ ಸುಗ್ಗಿ
ಬೆಳ್ಳಿಚುಕ್ಕಿ ಮೂಡಿ ಬೆಳಕ ಹರಿಯೊದ್ರೊಳಗ
ಕಲ್ಲಿನ ನಾದನ್ಯಾಗ ಹಾಡಿನ ಸೊಲ್ಲ ಬೆರಸಿ
ಸಿಗಾರೇರಿ ಬೀಸಿದ ಹಿಟ್ಟನಾದಿ, ರುಬ್ಬಿ
ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದರು ನಮ್ಮವ್ವ,
ಚಿಗವ್ವ ಎಲ್ಲರೂ ಒಲಿಮ್ಯಾಲ.
ಹಸಿಬಿಸಿ ಶೆಗಣಿ ಕುಳ್ಳ
ಹಾದಿಬೀದಿ ಮ್ಯಾಲಿನ ಕಳ್ಳಿಕಟ್ಟಿಗಿ
ಕರಿ ನೆಲದಾಗ ಕಿತ್ತಿಬಿದ್ದ ಖ್ವಾಡವಿ ಆರಸಿ
ಬಾಜು ಮನ್ಯಾಗಿನ ಬೆಂಕಿಲೆ ಒಲಿ ಹೊತ್ತಿಸಿ
ಬಡದ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದರು,
ಇಡೀ ಓಣಿಗೇ ಕೇಳುಹಾಂಗ.
ಅಡುಗಿ ಮನ್ಯಾಗ
ಮೈಮುರ್ಕೊಂಡ ಬಿದ್ದ ಕತ್ಲ್ಯಾಗ
ಉಸರಗಟ್ಟಿ ಸಾಯೋ ಹೊಗಿಯೊಳಗs
ಒಲ್ಯಾಗ ಮಾರಿಹಾಕಿ
ಊದಿ ಉರಿ ಮಾಡಿ
ರೊಟ್ಟಿ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಳು ನಮ್ಮವ್ವ
ತವ್ಯಾಗ ಉಬ್ಬಿದ ರೊಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ನಾವೂs
ಕುಣದ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ
ಹಸದ ಹಲ್ಲಕಿಸದ
ಅವ್ವಕೊಟ್ಟ ಅದs ಬಿಸಿರೊಟ್ಟಿ
ಕೈಸುಟ್ಕೊಂತ ಅಂಗಳದಾಗ
ಹಾಸಿದ ಬೆಳದಿಂಗಳನ್ಯಾಗ
ಹಾಡ್ಯಾಡಿ ತಿಂದ
ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ದಿ ಹೋಗತಿದ್ವಿ.
ಮಾರ್ಡನ್ ಹಾಡ ಹಾಡ್ಕೊಂತs
ಈಗ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿನೂs
ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಾಳ
ಕಿಚನ ರೂಮನ್ಯಾಗ ನಿಂತ-
ನಡಮಟ ಕಟ್ಟಿದ ಕಟ್ಟಿಮ್ಯಾಲ
ಗ್ಯಾಸ ಸಿಲೆಂಡರ ಒಲಿಹೊತ್ತಿಸಿ
ಹಾಂ ಅನ್ನೊದಕs ರೊಟ್ಟಿರೆಡಿ!
ಆದರ,
ನಮ್ಮವ್ವನ ರೊಟ್ಟಿಹಾಂಗ ಹೆಂಡ್ತಿ ರೊಟ್ಟಿ
ತವ್ಯಾಗ ಉಬ್ಬಿ ನಿಲ್ಲಾಂಗಿಲ್ಲ
ಎತ್ತಿಹಿಡದರ ಕೈಯಾಗೂs ನಿಲ್ಲಾಂಗಿಲ್ಲ.
ಹಿಂಗ್ಯಾಕs ನಿನ್ನ ರೊಟ್ಟಿ?
ಅಂತ ಹೆಂಡ್ತಿನ ಕೇಳಿದರ:
ಅವಹಂಗ!
ಹೈಬ್ರಿಡಜ್ವಾಳ ರೊಟ್ಟಿ ಅಂತಾಳ!!
ಬುಧವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 25, 2009
ಇದಕ್ಕೆ ಸಬ್ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಆಗಿ:
ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು (Atom)